Primeiro retomei o Downfall, onde se xoga cos malos, para probar o deus córvido espertado, que saíra novo ultimamente. Conseguín chegar ata a batalla final con Neow, pero aí perdín, sen gozar das mecánicas desta personaxe, polo que non din outro tento.

No seu lugar, instalei as modificacións de cartas quiméricas (unha certa porcentaxe dos naipes ao chou obteñen unha nova mecánica máis ou menos compensada), biomas (algunhas zonas dos mapas trocan para ter novas regras, monstros e/ou recompensas) e a clase do Packmaster (que varía as cartas dispoñibles en cada partida en función dos paquetes escollidos ao comezo). Con todo isto, montei unha experiencia familiar pero descoñecida, como se fora o meu propio Slay the Spire II. Pero máis doado, seguramente.

Perdín a primeira partida contra o corazón, en boa medida por non controlar algúns dos sistemas que me tocaron ao chou. As seguintes cinco, nos primeiros cinco niveis de ascensión foron todos éxitos. Foi aí cando me decatei de que as cartas quiméricas aportaban unha variabilidade non precisa (xa había tolería abondo coas outras dúas expansións) e facían o xogo máis doado en xeral, polo que decidín prescindir delas.

Xusto na seguinte incursión fracasei na loita final, inda que culpo máis á miña elección de paquetes do Packmaster, posto que preferín probar cartas novas a facer unha escolla sinérxica. Non foi moita magoa, porque precisaba unha escusa para trocar de aires. Calquera versión do Slay the Spire é divertida, mais logo de chegar ás 300 horas, converténdose no meu xogo máis xogado de Steam, tampouco é que me aporte moito máis da satisfacción puntual.

Explícome. No comezo ofrécesenos a posibilidade de facer a partida máis doada ou difícil trocando o número de puntos de vida e de puntos de control con dous controis separados. O meu primeiro impulso foi poñer ambos ao mínimo, pero logo de xogar sete minutos xa estaba arrepentido porque semellaba que ía ser unha experiencia penosa. Por tanto, empecei de novo, reducindo un punto de vida sobre a configuración normal pero mantendo a cantidade dos controis no valor por defecto. De seguro que así podería rematar o xogo cunha certa fachenda íntima. Ou iso pensaba, porque abandonei á hora e media sen ganas de volver.

Os compases iniciais estiveron ben. Cada pouco gañamos unha habilidade nova de movemento que nos permitirá entrar nunha zona anteriormente inaccesible para continuar co bucle. Os desafíos para ir dun lugar a outro necesitan certa precisión nos desprazamentos, pero os controis son algo esvaradizos e non resultan naturais. Con todo, raro é permanecer na mesma sección máis duns poucos minutos, mais abofé que pasei varias veces polos mesmos lugares buscando algunha liña de progreso. E tal foi a razón de que non quixera continuar o día seguinte, nin ningún outro.

Existe un mapa para nos axudar na orientación dentro deste mundo, pero dista moito dos Metroid que marcan cada casa visitada. Aquí é pouco máis ca un mapa pirata do tesouro, coa súa palmeira e unha X. Quizais sen X, incluso. Amosa os nomes das grandes áreas, as súas formas e conexións, pero é inútil para saber por onde pasamos con anterioridade, onde había certas características do terreo ou para intuír cales serían os seguintes pasos.Tampouco é posible deixar notas ou marcas no mesmo, así que toca ter boa memoria, anotar por fóra, navegar ao chou ou renunciar ao xogo. Eu probei a penúltima destas opcións pero fiquei coa última.

O problema é que ese coidados e amor non é gratis. E a moeda coa que pagaron foi con contido. O xogo contén un mapa cunha serie de escenarios a resolver que rematan co protagonista collendo a barca que desexaba ao comezo. Cando cheguei a ese punto, non sabía se habería outros dous/tres mapas equivalentes ou igual un de maior tamaño e máis complexo. Pero non: o único que apareceu foi a listaxe dos créditos e un recordatorio de que hai un feixe de logros para desbloquear resolvendo os crebacabezas doutro xeito.

Xoguei nun banco da rúa durante un descanso. Dende o comezo ata o final non deberon de pasar nin cincuenta minutos, e iso levantando a vista de cando en vez para ver as paisaxe ou saudar ás veciñas. Foi unha experiencia agradable pero eminentemente curta, coma unha demostración do que podería ser un xogo moito máis completo. Mais ese sería un proxecto máis ambicioso, caro e difícilmente rendible polos cero euros que paguei. Podería adicarlle o tempo preciso para conseguir o resto de logros, pero non penso que teñan a mesma maxia que a partida completa.

Case nunca me dirixo á miña audiencia. Pensei en facer unha enquisa polo noveno aniversario, o mes pasado, pero non cheguei a tempo. A idea era preguntarvos cousas variadas sobre, principalmente, a vosa relación con esta páxina, máis por curiosidade que por trocar nada.

Ao final vou facer o que me peta, coma sempre. E inda que non creo que haxa ninguén mirando o calendario semanal, confirmo aquí que vou baixar o ritmo uns meses. Inicialmente quitarei a entrada de xogos do domingo, mais xa verei se podo manter ou non a musical dos venres. Non estou a xogar moito ultimamente, teño bastantes escritos pendentes e estou a escoller discos que teño ben coñecidos para os venres por non facer máis esforzos mentais.

Por moito que a enquisa non estea lista, teño as liñas abertas por se me queredes contar o que sexa. Non creo que ninguén se decatara, pero rompín a dirección de correo anterior e agora (coido que) recibo os emails en lar@mail.xogon.eu, por se vos interesa.

De primeiras resulta moi satisfactorio. Aquí as combinacións son exclusivamente a pares e, no comezo, é complicado non acertar con moitas delas. Tras facer cada unha, aparece o novo elemento na pantalla xunto con algunha frase relativa a el. Xoguei en castelán e sorprendeume que estivesen tan ben localizadas, incluíndo procedencias eminentemente españolas que, de seguro, non estaban no orixinal. Tamén atopei algún termo raro, coma “hombre roca” para se referir a un canteiro, pero supoño que foi pola falta de contexto na tradución. De calquera forma, o idioma non foi impedimento para completar o modo principal, que acabou degradado ata que probei todas as combinacións posibles sen pensar como naquel outro xogo que mencionei.

Con todo, fíxoseme curto ese modo principal e contaba con ter que comezar dende o comezo outras dúas veces nun novo escenario. Pero non foi así, inda que si había outros dous modos descoñecidos para min.

O primeiro era unha versión resumida do principal, con tres pequenos escenarios nos que había que combinar elementos para ir avanzando na historia. O do retorno do rei tiña certa graza porque estaba enfocado como un crebacabezas no que tiñamos que ir comprendendo as pistas para saber os seguintes pasos, amosando unha interpretación do sistema orixinal que podería funcionar ben. O de adestrar a uns dragóns foi un trámite e o de nigromancia soaba mellor do que era. Como engadidos non estaban mal, pero deixaron mel nos beizos co do rei que non conseguiron repetir.

Xa por completar, probei o último. Non ten nada que ver co resto, agás polo machismo, e consiste nun heroe que camiña continuamente cara a dereita, loitando con monstros, bebendo cervexa e deixándose lear por mulleres que só o retrasan na súa busca. A idea é que premamos certos botóns cada quince segundos para que sexa máis eficiente, pero en realidade xógase só. De feito se pechas o xogo e logo volves, o heroe apaña experiencia e avance pola súa conta. Tardei en decatarme de que se poden abrir os tesouros que saen en segundo plano para obter máis ouro, pero coa equipación que merquei cos diamantes era máis que abondo. Desinstalei o xogo pouco despois.