Para homenaxear eses tempos decidín xogar unha nova partida. Escollín a Sting (non confundir co que leva de nome “Sting”, aspas incluídas) e participei nunha das ligas incluídas, que non son máis ca unha serie de combates individuais. Barallei subir a dificultade antes de comezar, pero tampouco quería suar en cada encontro. A primeira loita serviume para recordar os controis e como a verdadeira habilidade depende do ben que acertes cos bloqueos de golpes/agarres premendo o botón correspondente no intre axeitado. Non me saíu ben, pero tampouco fixo falla, porque cos meus propios agarres e golpes foi máis que abondo para ter unha vitoria nuns poucos minutos. Nos sucesivos combates decidín ir polo camiño máis directo, baixando do cuadrilátero nada máis comezar e asegurándome de que o rival quedaba fóra e Sting arriba cando o árbitro chegaba á conta de vinte. Dese xeito, conseguín vencer o resto de combates en menos de dous minutos. Non foi elegante pero abofé que foi efectivo. Así gañei a liga, e desbloqueei outro personaxe que non coñecía de nada.

Hai máis ligas, pero son máis do mesmo. Coido que esta partida solta foi abondo para activar as memorias, e se quero máis podería saltar ao WWF No Mercy da mesma consola, que non gocei no seu día con amigos pero si unha década despois eu só. Trátase do mesmo motor pero mellora tanto en todos os aspectos que este WCW vs. nWo fica coma un artefacto nostálxico.

Pode que sexa pola miña experiencia recente cos dos dous anteriores ou, probablemente, porque esta entrega é máis doada, pero non me resultou un suplicio coma os anteriores. A gran recua de vidas que apañei nos mundos iniciais mantívose case en crecemento continuo ata os desafíos previos ao xefe final. O primeiro que se me atragoou foi un no que caen lóstregos, principalmente porque quixen apurar por riba das miñas capacidades, non reparara en que as posicións dos lóstregos anúncianse pouco antes e había un salto final que non fun capaz de facer sen sacrificar a un Kong. O seguinte, Koindozer Klamber, é complicado porque un mínimo erro de precisión nun brinco remata cos protagonistas empurrados cara o baleiro máis próximo. A continuación vai o de nadar con controis invertidos, longo e frustrante pero non me requiriu moitos tentos. O xefe final é ben doado, só precisamos paciencia para nos mover cando é seguro, o resto do tempo sempre hai algún oco tranquilo no que poderemos observar e planear.

Dese xeito puxen fin á aventura sen ver nunca a pantalla de xogo rematado. Aquí inda sería menos castigo ca nos anteriores, porque o punto de gardado está sempre dispoñible e de balde, mais só o precisaría para os desafíos adicionais do mundo perdido, que xa teño claro que non vou intentar, entre outras cousas porque esixiría apañar todas as moedas das fases de bonificacións e non estou para esas. Cando xoguei na consola orixinal conseguira bastantes máis deses obxectivos secundarios. Lembro as misións dos osos que precisaban obxectos variados e a cova do avó Kong bastante máis chea de paxaros-bananas. Non sei se era porque eu era máis cativo, pero tamén diría que o mundo superficial era moito máis grande do que realmente é, supoño que porque viaxaba máis por el e non só para ir dun mundo a outro o máis rápido posible.

Non son de dar notas a videoxogos, ordenalos ou escoller favoritos, mais coido que nesta saga da Super Nintendo o Diddy’s Quest está por riba do orixinal e deste Dixie Kong’s Double Trouble, pero quizais este sexa máis recomendable para alguén que queira probar a colección, sen que vaia atopar grandes carencias se decide continuar polos anteriores. Non o recomendaría a aqueles que lles gusten os niveis de carriños, se é que existe alguén así. Se cadra, as ausencia de repeticións dese estilo, é o que fai que o conxunto sexa máis doado de levar. Todo un acerto.

Co máis complicado xa feito, preparei a partida. Tiña claro que non quería dar moito traballo aos compañeiros, polo que só lles pedín que escolleran un arquetipo, nome e debuxo, máis que nada para ter en conta as súas características antes de comezar. Montei un taboleiro de Excalidraw e deixei listas algunhas imaxes da ambientación. Curiosamente os días anteriores tiven máis tempo do que contaba así que fun bastante preparado. Deume tempo incluso de ver unha partida dirixida polo mesmo Xurxo, da cal roubei tanto ideas coma material complementario. Só faltaba agardar pola cita e ver como se desenvolvería o noso propio Escuadrón Tango, composto por Gaarkhan (soldado wookie), Gar Waldell (explorador mestizo arkaniano) e Das-Das Kuffu (gungan sensitivo á forza). Tamén formaba parte do escuadrón o droide R3 AP-T0, que empreguei como recurso narrativo-cómico, en canto que caía da nave inicial no primeiro minuto de partida, sen que os xogadores souberan que era, para descubrir no primeiro flashback que era de vital importancia para o bo desenvolvemento da misión.

O obxectivo do escuadrón Tango consistía en roubar uns datos do Imperio almacenados nun inmenso casino. Para iso conseguiron sobrevivir á sabotaxe dos seus traxes de voo, obtiveron acceso privilexiado ás habitacións grazas á manciña dun droide decapitado, o arkaniano fíxose pasar por un que se lle parecía moito, obtiveron os datos que estaban corruptos, tiveron que acudir a unha festa formal onde a mestra de cerimonias deulles a pista de onde estaban os verdadeiros datos, saíron vivos ou pouco facendo soar as alarmas grazas á colaboración dun misterioso Zabrak, recuperaron finalmente os datos que andaban a buscar, o wookie sacrificouse nunha refrega contra un soldado de elite, permitindo que o resto do equipo escapase cos datos e co R3 AP-T0, que estaba medio soterrado no fondo do mar. Así, como resumo.

Fiquei contento coa experiencia, inda que fun moi consciente de bastantes dos meus erros: dende narrar moitas tiradas baixas como fracasos por falta de habilidade da personaxe ata ser pouco consecuente coa ambientación da partida (de Star Wars só vin sete películas e lin un libro, moi lonxe da maioría de xente que se animaría as dirixir unha partida no universo). Quizais o sistema non foi o máis axeitado e, como quería garantir un ritmo alto para rematar nas catro horas previstas, apurei o final, empurrando bastante aos xogadores. Sobre eles non teño queixa ningunha, pero os animaría a seren máis aventureiros. Tamén é certo que nunca o comentei durante as sesións e que nunha misión de espionaxe sempre dá máis medo non ir con mil ollos e un plan blindado.

Porque, de primeiras, semella máis do mesmo. Aquí trocamos ao titular Donkey Kong por Dixie Kong, o cal aumenta as diferenzas entre os protagonistas grazas á súa habilidade de caer a modo rotando, e tamén algunha mecánica secundaria, como a aparición de varias moedas que podemos atopar e empregar. Pero a esencia é a mesma: correr cara ao dereita superando complicados niveis nos que todos teñen unha característica que os fai únicos. É unha sorte que atinaran en todos eses cambios, porque o resultado e claramente mellor no seu conxunto, máis aló de que alguén poda ter o seu nivel favorito no orixinal.

Mais xa adiantei que a miña experiencia non foi continúa. A maioría dos seus defectos xa estaban no primeiro da saga, e o de que os niveis sexan totalmente secuenciais, de maneira que non sexa posible continuar avanzando ata superar o que nos bloquea, ás veces doe un pouco. Porque podo falar mil marabillas dos deseños de moitos desafíos, pero non atopei un escenario de manexar carriños que non me dera preguiza, e hai varios (tamén no orixinal). Nos últimos mundos a dificultade elévase considerablemente, e se ben non houbo ningún que considerara inxusto, superar algún complicado para bater de súpeto no seguinte, con novas mecánicas que dominar, resulta canso.

Ao final foi unha mestura de habilidade e forza de vontade. Sempre tiven claro o que precisaba facer para continuar, pero non sempre tiña a mente lista para o fracaso continuado. Recordo unha pantalla dentro dun panel de abellas na que perdín todas as vidas un par de veces, parando polo menos unha semana entre un tento e o seguinte. Ao final decidín encherme de vidas no nivel introdutorio e reintentar ata que conseguira o éxito. O reto non foi para tanto, pero abofé que era longo, e a mecánica de paredes pegañentas non axudaba a fluír. Sumando todo, pasei catro meses para rematar o xogo, sen contar os desafíos adicionais. Porén, teño ganas de comezar xa coa terceira parte. Agardo que non se me atragoe tanto.

Trátase dun debuxo que ben podería ser unha carta de Magic dos anos noventa. No cuadrante inferior esquerdo sae o propio Malmsteen cunha chaqueta de coiro vermella sen pechar que deixa ver o seu peito espido por debaixo. Uns pantalóns axustados rematan nunhas botas cun tacón alto e ancho. Semella que está a facer un estiramento de pernas ximnástico, pero en realidade apunta cunha guitarra que ten nas súas mans a un obeso dragón verde con tres cabezas que ocupa o cuadrante oposto. Da guitarra sae lume disparado que remata na boca central do dragón. Todo iso sobre unha paisaxe marítima onde a clara luz da zona de Malmsteen contraponse ao vermello infernal da zona do dragón.

Seguramente por mor desa portada, é dos meus vinilos favoritos e máis reproducidos. A música é unha mestura de rock duro, power metal e algo que se pasou a chamar neoclassical metal polas aspiracións vivaldescas das composicións. Tíñao esquecido, mais inda esta semana gocei coas cancións, admitindo as súas limitacións en canto ás profundidades e significados das letras, e non me importaría reintegralo nas miñas rotacións de álbumes clásicos. Non me dá ningunha vergoña.

Neste I’ll be Brave, Tomorrow seremos nós os que interpretamos ao cativo enfermo. O pobre non pode facer moito máis que ver pasar as estacións encerrado na habitación do hospital, agás por unhas poucas saídas en cadeira de rodas dirixida pola súa enfermeira. Por sorte, o seu pai deixou unha morea de xogos para que se entreteña, incluíndo unha especie de Super Nintendo que será central para a trama. Nesa consola, xogaremos un sinxelo xogo de plataformas bidimensional, manexando un paxariño que quere atopar ao seu papá. É moi doado, coa única dificultade de adiviñar que desvíos conteñen as plumas opcionais que se poden obter para o final bo. Dende a cama do cativo, poderemos xogar uns pequenos minixogos tridimensionais de mala calidade e sen interese lúdico, nos que a Steam Deck sofre, sen necesidade, para renderizar os corenta polígonos que hai na pantalla ao mesmo tempo.

Entre estes minixogos adicionais destaco un de carreiras contrarreloxo, co peor manexo que vin na miña vida (e iso que xoguei a varios da saga Barro), e outro de encanastrar avións de papel, no que vexo imposible o de atinar co de acertar quince veces no pouco tempo que dan para conseguir o logro que me faltou. Unha proeza complicada que non encaixa co resto da proposta, xa que en ningún intre o xogo ten complicacións nin quere ver que o pasemos mal. De feito, a parte dura da hospitalización case nin se menciona e ten un final feliz sen ningún outro drama intermedio. Todo é unha aventura que hai que percorrer, un pouco cada día, sen necesidade de ser heroes nin valentes.

Efectivamente non será este proxecto que me quite os prexuízos sobre este tipo de narrativas. Coido que non considero o tempo investido como perdido, pero ben podería pasar sen sequera coñecelo.